kuchnia moja ulubiona. po mniejszych, a przed większymi zmianami

urodzinowelove. dwunaste.

gdy wieczorem, przed zaśnięciem, ON dziękuje mi za piękny dzień, jestem szczęśliwa. 

bo on jest szczęśliwy. mój najwspanialszy cud. dwunastoletni.

dziękuję ci synku, za każdy dzień. bo każdy dzień z tobą jest najpiękniejszy.

zagłówek. proste DIY.

zagłówek z założenia miał być miękki, łatwy do zdjęcia i przeprania (wiadomo kurz), no i niedrogi.

a więc :płaskie poduszki (Ikea), rzep z rolki (pasmanteria), klej.  

sprawdza się rewelacyjnie.

pokój dziecięcy. bawialnia leona.

tu leon zaczyna i kończy dzień. kącik z jego ulubionymi zabawkami i książeczkami.

w naszych ulubionych kolorach. upstrzony tysiącem innych.

urodzinowelove

urodziny dwulatka . zabawy z Dr.Oetker

zabawa najlepsza. absolutnie dla wszystkich. 

czym więcej, tym lepiej.

polskie rękodzieło . zręczna robota

ona jest niesamowita.

matka zakochana w swoich cudnych babiszonkach , kobieta zakochana w swoim M , a przede wszystkim dziewczyna zakochana w swoim życiu . 

niezwykle pogodna, serdeczna ,  a zarazem twarda babka.

a przy okazji wyjątkowo zdolna i twórcza . plecie na szydełku przeróżne cuda. 

zresztą zobaczcie sami, co ukręciła dla mnie :

pokój dziecięcy. czy można zachować umiar?

ja nie umiem zachować umiaru. szczególnie w pokoju dziecięcym.

ani w ilości zabawek, ani dekoracji, ani kolorów.

a to moje ulubione "grzechy":

LEON. ROJBER MA DWA LATA.

dwa lata temu wydał swój pierwszy krzyk.  i  wywrócił nasze życie do góry nogami.

mały kosmita z innej planety. wulkan energii, rozpędzona żywa torpeda, amator wszelkich sportów ekstremalnych.  mistrz dyktatury. awanturnik zawodowy. wymuszacz najlepszy w swojej klasie. zwycięzca każdej bitwy podwórkowej. zakupoholik nałogowy.  entuzjasta  galerii handlowych.  pasjonat gniazdek elektrycznych i pralek. fetyszysta obcych stóp na plaży. kozak, co z każdym pójdzie w siną dal. kokieteryjny zalotnik. uroczy całuśnik. łamacz serc wszystkich ciotek. 

najbardziej oddany młodszy brat

dziecko o najpiękniejszym uśmiech, który rozświetla mu całą buzię.

żyje w pędzie, śpi krótko, gada, tańczy, śpiewa jak nakręcony,

biegiem  i z krzykiem na ustach gna do przodu.

nie pamiętam już jak to było kiedyś, ale musiało być strasznie nudno.

dziękuję ci synku, że tak pięknie ubarwiasz nasze życie.

bądź szczęśliwy w tym swoim szaleństwie!

jedyne wyraźne zdjęcie, które udało mi się zrobić w ostatnim czasie. aparat nie nadąża....

przedpokój. dylematy pędzlowe. i prezenty od śnieżki.

otwieramy drzwi. zrzucamy odzienie, obuwie. zamykamy drzwi.

nie dorabiam sobie ideologii typu przedpokój pozostaje wizytówką domu. bo można by pomyśleć, że mieszka u mnie  nawet kilka osób, sądząc po liczbie rozrzuconych bluz, kurtek, plecaków, plecaczków,  a przede wszystkim butów!! hihi. 

jednak, gdy uda mi się tu ogarnąć, bardzo lubię swój przedpokój.